Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017

ΟΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΑΣ ΜΗ ΚΛΑΨΕΙ .

Αυτή είναι μια ιστορία ενός μικρού αγοριού με μεγάλη καρδιά. Και είναι μια ιστορία που όλοι πρέπει να διαβάσουν. Η ιστορία αφορά στον Ιβάν, αλλά τελικά, όχι μόνο σε αυτόν. Πρόκειται μάλλον για εκατομμύρια άλλα παιδιά, όπως ο Ιβάν, που ζουν τον ίδιο εφιάλτη σε ολόκληρο τον κόσμο, καθημερινά.
Ενώ η ιστορία του Ιβάν είναι μυθιστορηματική, το μήνυμά της χτυπά ακριβώς στην καρδιά. Δεν πρέπει να αγνοήσουμε αυτό το ζήτημα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τον Ιβάν.
«Το όνομά μου είναι Ιβάν και είμαι 7 ετών. Λατρεύω τη μαμά και τον μπαμπά μου, αλλά επίσης, τους φοβάμαι πολύ. Με χτυπούν συχνά και δεν καταλαβαίνω γιατί. Σήμερα το πρωί ξύπνησα και πήγα στο σχολείο. Είμαι καλός μαθητής και ο δάσκαλός μου με συμπαθεί.

Μου αρέσουν και όλοι οι συμμαθητές μου, αλλά δεν έχω φίλους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο συνήθως μένω μέσα στα διαλείμματα. Κανείς δεν θέλει να παίξει μαζί μου. Προσπάθησα να κάνω φίλους, αλλά με απέρριψαν και είπαν ότι είμαι αηδιαστικός.
Γελούν μαζί μου επειδή φοράω τα ίδια φθαρμένα τζιν, μπλουζάκια και σχισμένα παπούτσια κάθε μέρα. Μια μέρα μετά το σχολείο πήγα στην αίθουσα με τα μπουφάν και έκλεψα ένα σακάκι που κρεμόταν εκεί για πολύ καιρό. Δεν φαινόταν να λείπει από κανένα.
Τότε έτρεχα μόνος μου μέσα στη χιονοθύελλα. ήμουν μέσα στο κρύο και ήταν δύσκολο να περπατήσω κόντρα στον ισχυρό άνεμο. Ξαφνικά κάποιος με έσπρωξε προς τα εμπρός, έπεσα κάτω στο χιόνι και κάποιος πίεσε το πρόσωπό μου σε αυτό. Τότε είπε:
Δεν αρέσεις σε κανέναν. Βλάκα!» Με κλώτσησαν στην πλάτη και το στομάχι μου, τότε έφυγαν και με άφησαν στο κρύο χιόνι.
Το έκανα όπως μου είπε η μητέρα μου, πήγα στο δωμάτιό μου και δεν βγήκα μέχρι την επόμενη μέρα, αν και ήμουν πολύ πεινασμένος και πάγωνα από το κρύο.
Οι βαθμοί μου γίνονταν όλο και χειρότεροι και κάθε φορά που ο μπαμπάς ενημερώνονταν, με χτυπούσε σκληρά. Τόσο σκληρά, που δεν μπορούσα να κινήσω το δείκτη μου. Όλα τα παιδιά γελούσαν με αυτό.
Ο χρόνος πέρασε και μια μέρα ένοιωσα πόνο στο στήθος μου. Η μαμά και ο μπαμπάς δεν ενδιαφέρονταν για το αν είχα κάτι. Το βράδυ, το μόνο που ευχόμουν ήταν να μην πονέσω περισσότερο, γιατί δεν ήθελα να ενοχλήσω τη μαμά και τον μπαμπά.

Την επόμενη μέρα στο σχολείο μας ανατέθηκε να ζωγραφίσουμε το μεγαλύτερο όνειρό μας. Έτσι ζωγράφισα μια οικογένεια. Μια μαμά, ένα μπαμπά και το γιο τους. Θα ήθελα πολύ να είχα μια μαμά και ένα μπαμπά να με αγαπάνε.
Όταν ήταν η σειρά μου να παρουσιάσω τη ζωγραφική μου στην τάξη, όλοι γέλασαν. Στάθηκα μπροστά στην τάξη και εξήγησα: «Το μεγαλύτερο όνειρό μου είναι μια οικογένεια». Τα γέλια έγιναν πιο δυνατά. άρχισα να κλαίω.
Μια μέρα γύρισα στο σπίτι με άσχημα αποτελέσματα σε ένα τεστ. Ζήτησα από τη μαμά να μην του πει τίποτα στον μπαμπά, αλλά όταν κοίταξα, εκείνος με πέταξε στο πάτωμα, με τίναξε και χτύπησε το πρόσωπό μου.
Ξύπνησα στο νοσοκομείο. Ο γιατρός είπε ότι η μαμά και ο μπαμπάς θα έρθουν πιθανότατα την επόμενη μέρα, αλλά δεν το έκαναν. Περίμενα και περίμεναν, αλλά κανείς δεν ήρθε. Αγαπώ τους γονείς μου ούτως ή άλλως.
Δύο μέρες αργότερα, ο Ιβάν πέθανε από τους τραυματισμούς του. Στο χέρι του οι γιατροί βρήκαν μια επιστολή που δεν είχε γράψει με σαφήνεια.
«Αγαπητοί μαμά και μπαμπά, φοβάμαι γιατί είμαι άσχημος, αηδιαστικός και ανόητος. Λυπάμαι που δεν μπορείτε να με αγαπάτε. Ποτέ δεν ήθελα να σας ενοχλήσω. Το μόνο που ήθελα ήταν να πάρω μια αγκαλιά και να ακούσω μια φορά τη λέξη σε αγαπώ».
Όλα τα παιδιά δικαιούνται την αγάπη. Η παιδική κακοποίηση συνεχίζεται κάθε δευτερόλεπτο, κάθε λεπτό, κάθε ώρα και κάθε μέρα. Μια αγκαλιά, μπορεί μερικές φορές να αξίζει πολύ περισσότερα από ό, τι θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί κανείς.
Credit: newsner.com
viralman.gr



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Tα θέματα που αναρτούμε δεν σημαίνει πως συμφωνούμε σε όλα .
Μας στέλνονται απο διάφορα σαιτ μπλογκ και αναγνώστες.
Η ελεύθερη σκέψη απο το 2010 έχει παραμείνει στη μπλογκόσφαιρα αταμπέλωτη και ανεξάρτητη χωρίς κλίση σε κάποιο πολιτικό κόμμα και έτσι θα συνεχίσει .
Θα παρακαλούσαμε στα σχόλια να μη γράφετε με Greeklish .