Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Αλλη μια ἀπάντηση στὸ ἀνακριβές, ὑβριστικὸ κείμενο τοῦ Κίμωνος Ἐλευθερίου

Χαίρετε! Θὰ ἤθελα καὶ ἐγὼ νὰ στείλω ἀπάντησι στὸ ἀνακριβές, ὑβριστικὸ κείμενο τοῦ Κίμωνος Ἐλευθερίου ὅπερ ἐδημοσιεύθη ἐδῶ: http://eleftheriskepsii.blogspot.gr/2011/04/blog-post_6155.html

Καλὸ Πάσχα καὶ καλὴν Ἀνάστασι!


Πάσχα καὶ Ἕλληνες
ἀπάντησις στὸν Κίμωνα Ἐλευθερίου, ποὺ εἶδε μερικὰ καὶ τὰ διεστρέβλωσε, καὶ ἄλλα ἔκαμε πὼς δὲν τὰ εἶδε.

Τὸ Πάσχα εἶναι ἡ μεγαλείτερη ἑορτὴ τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ἡ κορύφωσι τῆς Θείας Οἰκονομίας καὶ τῆς σωτηρίας ὅλων τῶν ἀνθρώπων. 

 Ὁ σαρκὶ φανερωθεὶς Θεός, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ τέλειος Θεάνθρωπος, μὲ τὴν ἑκούσια Σταύρωσι καὶ τὴν Ἀνάστασί Του, ἄνοιξε τὸν δρόμο γιὰ τὴν αἰώνια ζωὴ καὶ τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὸ κράτος τοῦ διαβόλου σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. 

 Ἐπειδὴ οἱ σχεδὸν ὅλοι οἱ Ἕλληνες εἴμαστε Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι, ἔχει καὶ χαρακτῆρα ἐθνικὸ ἡ γιορτή. Ὅπως ὅταν γιορτάζῃ ἕνα μέλος τῆς οἰκογενείας τὴν ὀνομαστική του ἑορτὴ τὴν ἡμέρα μνήμης τιμωμένου Ἁγίου, γιορτάζει ὅλη ἡ οἰκογένεια. 

 Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ ὅτι ὅποτε ἀπελευθερωνόμασταν οἱ Ἕλληνες (π.χ. κατὰ τὴν Ἐπανάστασι τοῦ 1821, στοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους 1912-1913 ἢ μετὰ τὴν Τριπλῆ Κατοχή τῷ 1944), ἀντηλάσσαμε μεταξύ μας τὸν χαιρετισμὸ «Χριστὸς ἀνέστη!». 

 Μὲ τὴν χαροποιὸ εἴδησι τῆς νίκης τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τοῦ θανάτου, ἐκφράζαμε/ἐκφράζουμε καὶ τὴν χαρά μας γιὰ τὴν ἐθνικὴ ἐλευθερία. Τὸ Πάσχα τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν προέρχεται ἀπὸ τὴν ἑβραϊκὴ λέξι Πεσσὰχ ( = Διάβασι), ἡ ὁποία ἀποτελοῦσε προτύπωσί του, ἀλλὰ σημαίνει τὴν διάβασί μας στὴν ἐπουράνιο Βασιλεία.

Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἰσχυρίζεται κανεὶς ὅτι τὸ Χριστιανικὸ Πάσχα εἶναι ἑβραϊκὴ γιορτή, καθ’ ἣν στιγμὴν ἰουδαῖοι ἐσταύρωσαν τὸν Χριστὸ ἐκ φθόνου, καὶ ἐπειδὴ δὲν ἀνέστησε τὸ πρὸ πολλοῦ διαλυθὲν ἑβραϊκὸ βασίλειο, ὅπως ἀνοήτως ἐνόμισαν ὄτι θὰ ἔπραττε. Αὐτὸ φαίνεται σὲ πολλὰ τροπάρια τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, ὅπως στὸ
Νόμον ἀγνοοῦντες οἱ ἀσεβεῖς, φωνὰς Προφητῶν τε, μελετῶντες διακενῆς, ὡς πρόβατον εἷλκον, σὲ τὸν πάντων Δεσπότην, ἀδίκως σφαγιάσαι· ὃν μεγαλύνομεν. (Ὡδὴ θ΄ Ὄρθρου Μεγάλης Παρασκευῆς, ψαλλομένου τὸ ἑσπέρας τῆς Μ. Πέμπτης.)


Πάμπολλα εἶναι τὰ τροπάρια ποὺ διευκρινίζουν αὐτὴν τὴν ξεκάθαρη πίστι τῶν Χριστιανῶν περὶ τοῦ ὅτι 

α) ἡ θαυμαστὴ διάβασις τῶν ἀρχαίων Ἑβραίων διὰ τῆς πρὸς ὥραν ἀνοιχθείσης Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης ἐπὶ θεόπτου Μωυσέως μακρυὰ ἀπὸ τὴν αἰγυπτιακὴ σκλαβιὰ ἐσυμβόλιζε καὶ τὴν δική μας διάβασι ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὴν δουλεία τοῦ διαβόλου στὴν ἐν Χριστῷ ἐλευθερία καὶ τὴν θέωσι μὲ Ἀρχηγὸ καὶ Σωτῆρα τὸ ἴδιο τὸ β΄ ἐνανθρωπῆσαν Πρόσωπο τῆς Μιᾶς Τριαδικῆς Θεότητος καὶ 

β) ὅτι ἐμεῖς ἑορτάζουμε τὴν δεύτερη αὐτὴν διάβασι (Πάσχα), μαζὶ μὲ ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος, διότι ἔχει πολλὴ μεγαλείτερη σημασία καὶ ἀξία, ἀφ’ οὗ μᾶς χαρίζει αἰώνια ζωὴ καὶ αἰώνιο ἐλευθερία. 

Ὅποιος εἶναι καλοπροαίρετος, δύναται νὰ παρακολουθήσῃ ἣ ἁπλῶς νὰ διαβάσῃ τὶς ἀκολουθίες ὄρθρου καὶ ἑσπερινοῦ τῶν ἡμερῶν τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, καὶ θὰ δῇ ὅτι λέμε τὴν ἀλήθεια. Παραθέτουμε ἐνδεικτικῶς τὸ τροπάριο:

Μὴ ὡς Ἰουδαῖοι ἑορτάσωμεν· καὶ γὰρ τὸ Πάσχα ἡμῶν, ὑπὲρ ἡμῶν ἐτύθη Χριστὸς ὁ Θεός, ἀλλ' ἐκκαθάρωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ, καὶ εἰλικρινῶς δεηθῶμεν αὐτῷ. Ἀνάστα Κύριε, σῶσον ἡμᾶς ὡς φιλάνθρωπος. (Ἀντίφωνον ιε΄, Ὄρθρου Μ. Παρασκευῆς)


Ὅπως λοιπὸν τὸ δικό μας Πάσχα ἔχει ἐντελῶς διαφορετικὴ σημασία γιὰ τὸν Χριστιανό, ποὺ δὲν εὐγνομωνεῖ τὸν Θεὸ ἁπλῶς γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσι ἀπὸ τοὺς Αἰγυπτίους, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀπείρως μείζονα ἀπελευθέρωσι ἀπὸ τὸν διάβολο, ἔτσι καὶ λέξεις ὅπως Σιὼν/Ἱερουσαλήμ, καὶ ἰσραὴλ ἔχουν διαφορετικὸ περιεχόμενο. 

 Ἡ πρώτη σημαίνει τὴν ἐπουράνιο βασιλεία καὶ τὴν πρόγευσί της (τὴν Ἐκκλησία). Νά πὼς τὸ ἐκφράζει τὸ ἰδιόμελο τοῦ Ὄρθρου τῆς Μ. Δευτέρας:

Ἐρχόμενος ὁ Κύριος, πρὸς τὸ ἑκούσιον Πάθος, τοῖς Ἀποστόλοις ἔλεγεν ἐν τῇ ὁδῷ. Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ παραδοθήσεται ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, καθώς γέγραπται περὶ αὐτοῦ. Δεῦτε οὖν καὶ ἡμεῖς, κεκαθαρμέναις διανοίαις, συμπορευθῶμεν αὐτῷ, καὶ συσταυρωθῶμεν, καὶ νεκρωθῶμεν δι' αὐτόν, ταῖς τοῦ βίου ἡδοναῖς, ἵνα καὶ συζήσωμεν αὐτῷ, καὶ ἀκούσωμεν βοῶντος αὐτοῦ, οὐκέτι ( = ὄχι πλέον) εἰς τὴν ἐπίγειον Ἱερουσαλήμ, διὰ τὸ παθεῖν· ἀλλὰ ἀναβαίνω πρὸς τὸν Πατέρά μου, καὶ Πατέρα ὑμῶν, καὶ Θεόν μου, καὶ Θεὸν ὑμῶν, καὶ συνανυψῶ ὑμᾶς εἰς τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν.


Αὐτὸ σημαίνει λοιπόν Ἱερουσαλήμ καὶ Σιών, καὶ ὄχι σιωνισμό. Ἡ δεύτερη λέξι, ἰσραήλ ( = λαὸς τῆς χάριτος, περιούσιος λαός) εἴμαστε ἐμεῖς, οἱ Χριστιανοὶ καὶ ὄχι βεβαίως οἱ Ἑβραῖοι/Ἰουδαῖοι ποὺ σταύρωσαν τὸν Χριστὸ καὶ περιμένουν ὡς Μεσσία ( = κεχρισμένο βασιλέα) τὸν Ἀντίχριστο.

Ἡ χρῆσι τῶν λέξεων Ἀλληλούια ( = δόξα τῷ Θεῷ) ὠσαννά, ἀμὴν κ.τ.ὅ. ἀπευθύνονται στὸν πραγματικὸ Τριαδικὸ Θεὸ καὶ δὲν ἔχουν τίποτε τὸ μεμπτό, ἐπειδὴ εἶναι ἑβραϊκοῦ ἐτύμου. Καὶ ἡ λέξι Παράδεισος εἶναι περσικῆς προελεύσεως. 

 Εἶναι συνετὸ νὰ ἀποκλείσουμε ἀπὸ τὸ λεξιλόγιο καὶ τὴν λειτουργική μας γλῶσσα ὅποια λέξι δὲν εἶναι ἐλληνική; Τί ἐπιχείρημα εἶναι αὐτό; Μήπως ὁ Κίμων Ἐλευθερίου θέλει καὶ νὰ ἀποκλείσουμε ἀπὸ τὸ πιστεύω μας καὶ ὅτι δὲν σκέφτηκαν οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες; Τὸν Θεὸ Τὸν φαντάζεται διαφορετικὸ γιὰ κάθε λαό;

Γιὰ ἐμᾶς τοὺς πραγματικοὺς Χριστιανούς, σὲ ἀντίθεσι μὲ τοὺς αἱρετικοὺς π.χ. παπικοὺς ἢ «εὐαγγελικοὺς» (=διαμαρτυρομένους), ἡ Ἁγία Γραφὴ ἀπὸ μόνη της δὲν ἔχει ΚΑΜΜΙΑ ἀξία οὔτε ὡς φιλοσοφικὴ πραγματεία οὔτε ὡς δῆθεν νομικὸ κείμενο/καταστατικὸς χάρτης τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ θεοπνευστία καὶ ἡ ἐγκυρότητά της ἑρμηνεύονται ἀποκλειστικὰ μέσα στὴν διάκρισι, τὴν χάρι, τὸν φωτισμὸ καὶ τὴν φώτισι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ΕΝΤΟΣ Ἐκκλησίας. 

Μόνον ἡ συμφωνία τῶν Ὀρθοδόξων Πατέρων βρίσκεται στὸ πλήρωμα τῆς Ἀληθείας. Ἔτσι, μπορεῖ μὲν νὰ ἔχουμε περίπου τὸ 80% τῶν κειμένων ἴδιο μὲ τοὺς πεπλανημένους Ἰουδαίους (τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ἐννοοῦμε) ἢ καὶ τὸ 100% μὲ τοὺς ἐπίσης πλανημένους Προτεστάντες (ἐξαιροῦνται οἱ «Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ», ποὺ ἔχουν ἀλλάξει τὰ φῶτα στὸ κείμενο μὲ τὴν λεγομένη «Μετάφραση τοῦ Νέου Κόσμου» ποὺ χρησιμοποιοῦν), ἀλλὰ σὲ καμμία περίπτωσι δὲν πιστεύουμε τὰ ἴδια. 


Π.χ. ὅταν ὁ Ἑβραῖος διαβάζῃ στὸν ρμβ΄ (142ο) ψαλμὸ τοῦ Δαβὶδ «ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου», πιθανώτατα ἐννοεῖ τὴν φυσικὴ ἐξόντωσι τῶν ἀντιπάλων του, ἐνῷ ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς ἐννοεῖ τὸν ὄλεθρο τῶν δαιμόνων. 

 Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ ὅσα φαίνονται λόγοι μίσους γιὰ ἀνθρώπους. Ἐχθροί μας εἶναι τὰ πρόσωπα τῶν δαιμόνων, ὄχι οἱ ἄνθρωποι, κε Ἐλευθερίου.


Ὅποιος κρίνῃ τὸ πιστεύω μας ἑρμηνεύοντας κατὰ τὸ δοκοῦν τὰ χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, σὰν νὰ πρόκειται γιὰ κἄποιο πολιτικὸ μανιφέστο καὶ ὄχι ἀποθησαύρισμα τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι βέβαιον ὅτι θὰ πέσῃ σὲ πλάνη καὶ εἴτε θὰ γείνῃ αἱρετικὸς εἴτε θὰ μισήσῃ ἄδικα τὸν Χριστιανισμό, ὅπως κάνετε ἐσεῖς, κε Ἐλευθερίου.


Ὅποια δήποτε ἀναφορὰ ὑπὰρχει κατὰ Ἑλλήνων σὲ ἐκκλησιαστικὰ κείμενα (ἀποφάσεις Συνόδων ἢ τροπάρια) δὲν στρέφεται ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων μὲ τὴν σημασία τῆς ἐθνικῆς καταγωγῆς. Ἀκόμη καὶ οἱ μαθητὲς γυμνασίου γνωρίζουν ὅτι πρὸ Χριστοῦ ἀκόμη, ἤδη ἀπὸ τὴν ἑλληνιστικὴ ἐποχή, τὸ ὄνομα Ἕλλην σήμαινε τὸν εἰδωλολάτρη ποὺ εἶχε μπερδευτεῖ στὴν συγκρητιστικὴ θρησκευτικὴ ἀνακατωσούρα ποὺ εἶχε δημιουργηθεῖ μὲ τὶς εἰδωλολατρικὲς ψευτο-θεότητες ἀπὸ Ἑλλάδα/Μικρασία, Συρία, Αἴγυπτο, Μεσοποταμία καὶ δὲν ἀναφερόταν, φυσικά, στοὺς Ἕλληνες τὸ γένος.


 Κοντὰ στὸ 1453, τὸν 15ο αἰῶνα, ἀρχίζει νὰ χρησιμοποιῆται ξανὰ μὲ τὴν σημασία τῆς ἐθνότητος, χωρὶς εἰδωλολατρικὸ περιεχόμενο, ἡ λέξι Ἕλλην. Περισσότερα γιὰ τὸ θέμα μπορεῖ νὰ δῆ κανείς ἐδῶ: http://www.oodegr.com/neopaganismos/sykofanties/synodiko1.htm


Θὰ κλείσουμε μὲ ἕνα σχόλιο στὴν πραγματικὰ μεροληπτικὴ ἐπίθεσι κατὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μὲ ἀφορμὴ τὸ θαῦμα τῆς ξηρανθείσης συκῆς. 

 Ὁ κος Ἐλευθερίου ὑπερασπίζεται σὰν φθηνὸς οἰκολόγος πολιτικάντης μία συκιά, ἕνα ἄψυχο κτίσμα, ἔχοντας τάχα διαβάσει ὅλα τὰ κείμενα τῆς Μεγάλης Δευτέρας γιὰ νὰ ἐμέσῃ τὴν δαιμονική χολή του κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀλλὰ δὲν εἶδε τὸ δίδαγμα τοῦ θαύματος:


«Συναγωγήν, συκῆν, Χριστὸς Ἑβραίων, καρπῶν ἄμοιρον πνευματικῶν εἰκάζων, ἀρᾷ ξηραίνει, ἧς φύγωμεν τὸ πάθος» (= Ὁ Χριστός, βλέποντας ὅτι ἡ συκιὰ ποὺ συμβόλιζε τὴν ἰουδαϊκὴ θρησκεία δὲν εἶχε καθόλου πνευματικοὺς καρπούς, τὴν ξέρανε μὲ τὸν λόγο Του. Μακάρι νὰ μὴ πάθουμε τὰ ἴδια). (Στίχοι εἰς τὴν ξηρανθεῖσαν συκῆν ἀπὸ τὸν Ὄρθρον τῆς Μ. Δευτέρας.)


Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ δική μας εὐχὴ πρὸς ἡμᾶς καὶ ἀλλήλους καὶ πρὸς τὸν κο Ἐλευθερίου – νὰ μὴ πάθουμε τὰ ἴδια!

Οἱ Ἕλληνες ἔχουμε τὴν ἐξαιρετικὴ εὐλογία διότι α) γεννήσαμε ἕνα σκεῦος ἐκλογῆς τοῦ Θεοῦ, τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο, που διέδωσε τὰ ἑλληνικὰ στὴν Οἰκουμένη, 

β) ἐπειδὴ ἡ γλῶσσα μας κατέστη τὸ ὄχημα γιὰ τὴν ἐξάπλωσι τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὴν διατύπωσι τῶν Ὀρθοδόξων δογμάτων,

 γ) ἐπειδὴ εἴμαστε ἱστορικὰ καὶ μέχρι σήμερα οἱ πειὸ ἔνθερμοι Χριστιανοὶ καὶ ἱεραπόστολοι,

 δ) ἐπειδὴ ἔχουμε νέφος ὁλόκληρο ἀπὸ Ἁγίους, ποὺ πρεσβεύουν στὸν θρόνο τῆς Ἁγίας Τριάδος. Εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀριθμήσουμε τὶς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸ Ἔθνος μας. 

Σὲ καμμία περίπτωσι ὅμως δὲν θὰ γείνουμε "ἄφρονες" ὅπως οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ νομίζουν ἀκόμη ὅτι ὁ Θεὸς νοιάζεται μόνον γι' αὐτοὺς καὶ ὄχι γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ εἶναι εἰκόνες Θεοῦ. Εἶναι ἐκπληκτικὸ τὸ πῶς ὁ διάβολος ἐξευτελίζει τοὺς ὀπαδούς του: 

Ἐνῷ ἔχουν τὴν ψευδαίσθησι ὅτι πολεμοῦν τὸν ἑβραϊσμὸ στὴν οὐσία κάνουν ἀκριβῶς τὸ ἴδιο, υἱοθετοῦν τὴν ἴδια ἀκριβῶς νοοτροπία γιὰ τοὺς Ἕλληνες. 

Μακρυά, λοιπόν, τόσο ἀπὸ πλανημένους Ἰουδαίους καὶ αἱρετικοὺς ὅσο καὶ ἀπὸ δῆθεν ὑπερ-Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι στὴν πραγματικότητα πιθηκίζουν μιμούμενοι τοὺς Ἑβραίους...

Καλὸ Πάσχα, Ὀρθόδοξο, Χριστιανικὸ (καὶ ἑπομένως καὶ ἑλληνικό)! Καλὴ Ἀνάστασι!



Μετᾶ τιμῆς,
Δημήτριος Ν. Χατζηνικολάου
διδάσκαλος ἀγγλικῆς
Βέῤῥοια



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Tα θέματα που αναρτούμε δεν σημαίνει πως συμφωνούμε σε όλα .
Μας στέλνονται απο διάφορα σαιτ μπλογκ και αναγνώστες.
Η ελεύθερη σκέψη απο το 2010 έχει παραμείνει στη μπλογκόσφαιρα αταμπέλωτη και ανεξάρτητη χωρίς κλίση σε κάποιο πολιτικό κόμμα και έτσι θα συνεχίσει .
Θα παρακαλούσαμε στα σχόλια να μη γράφετε με Greeklish .