Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Συνοικία Γκύζη, αργά μετά τα μεσάνυχτα.



1.Βάλε λίγη ζωή στο χρώμα σου…

Συνοικία Γκύζη, αργά μετά τα μεσάνυχτα.  Ευλογημένη ερημία.
Δυο γάτοι περιφέρονται με πεινασμένο βλέμμα. Οι κάδοι των σκουπιδιών όμως δεν έχουν άλλα αποφάγια.
Τους πρόλαβαν οι άνθρωποι…

Κοντοστέκομαι στην οδό Παράσχου.
Παλιά εδώ κατοικούσε η Ιωάννα. Η πανέμορφη Ιωάννα της οδού Παράσχου. Τη χαλβάδιαζαν οι παντρεμένοι και οι αλαφροϊσκιωτοι. Είχε μαγέρικο σε μια μονοκατοικία με κληματαριά. Τα μεσημέρια σερβίριζε γάβρο και λαδερό. Τα βράδια σερβίριζε Τσιτσάνη και πόθους.
Η μάνα μου την έλεγε: «ψυχικάρα»

Η Ιωάννα ήταν που μου το είχε πει αυτό…
Βάλε λίγη ζωή στο χρώμα σου!
Άργησα πολύ να καταλάβω τι εννοούσε. Έπρεπε πρώτα να χλωμιάσει η ζωή μου κι ύστερα να τη θυμηθώ…
Ήμουν πάντα γεμάτος χρώματα. Κόκκινους έρωτες, γαλάζιες προσδοκίες, μπλε μουσικές, πράσινες ελπίδες και μαύρα ψέματα. Γύρω μου όμως απλώνονταν μια υποκίτρινη καταχνιά, σαν τη λασποβροχή της σαχάρας.
Ναι, δεν μου έλειψαν τα χρώματα.
Ζωή δεν είχα να τους δώσω…

2.Έξη ορόφους πάνω από την πραγματικότητα

Μ’ αρέσει που δεν έχω πια να περιμένω τίποτα. Αποχρωματίστηκα…
Η άσφαλτος πνίγει τις αναμνήσεις. Διακρίνω ένα φωτάκι στον τρίτο όροφο. Κόκκινο φως.
Παλιά υπήρχαν εδώ μερικά κωλάδικα.
Όταν πρωτοήρθανε οι «Ρωσίδες»
Το έδιναν εύκολα και χωρίς πολλά λόγια. Το σεξ από όνειρο, κατάντησε μεζές. 
Θυμάμαι  τον Ιάκωβο, έναν μεσόκοπο μαραγκό,  που έβγαινε από το μπαρ της Λίλυ, κουμπώνοντας το παντελόνι του.
Βιάζονταν να γυρίσει στο σπίτι, όπου η γυναίκα του, του είχε μαγειρέψει γεμιστά. Το ουζάκι στον καφενέ, πριν από το σπιτικό φαγητό, αντικαταστάθηκε με μια πίπα στο όρθιο, στην τουαλέτα της Λίλυς.
Τουλάχιστον  η Ιωάννα έκαμε ψυχικά. Οι Ρωσίδες έκαμαν απλή δοσοληψία…
Κι ο έρωτας αποχρωματίστηκε.

Η Ιωάννα κατοικούσε σε ένα λιλιπούτειο διαμέρισμα, απάνω-απάνω στην ταράτσα μιας εξαώροφης πολυκατοικίας. 
Έξη ορόφους πάνω από την πραγματικότητα

Μου έλεγε ότι μοιράζονταν το σπίτι της με τα πουλιά.
Παραδόξως  στις ταράτσες της συνοικίας Γκύζη αφθονούν τα πουλιά. Τσαλαπετεινοί, κοτσύφια, καρακάξες, δεκαοχτούρες, περιστέρια, χελιδόνια κι αμέτρητα σπουργίτια. Μάλλον επειδή εκεί κοντά βρίσκεται το άλσος του πεδίου του Άρεως.
Για τα πουλιά, η απόσταση μεταξύ του άλσους και της οδού Παράσχου, είναι μηδαμινή. Με δυο πετάγματα μπορούν να βρεθούν από τις ακακίες του άλσους, στα κόκκινα γεράνια της ταράτσας.
Η Ιωάννα μου είχε εξομολογηθεί ότι ο άντρας που αγάπησε, άφησε την τελευταία του πνοή στο πεδίο του Άρεως. Μ ένα αδειανό πακέτο τσιγάρα αφημένο στο παγκάκι δίπλα του.
Πάτησε τη σκανδάλη ενόσω κάπνιζε το τελευταίο του τσιγάρο.
Στο αδειανό πακέτο έγραφε ότι: «το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία»       
    
Στο άλσος του πεδίου του Άρεως, της  είχε δώσει το πρώτο φιλί.
-Τα χείλη του κράτησαν εκείνη την ευωδιά της βροχής, απάνω στα νεκρά φύλλα. Μέχρι που έφυγε, κάθε φορά που με φιλούσε, ένιωθα σαν να βγαίναμε το πρώτο μας ραντεβού. Γι αυτό και δεν θα πάω ποτέ ξανά στο πεδίο του Άρεως…

Για τα πουλιά το άλσος είναι πολύ κοντά. Για την Ιωάννα όμως είναι πολύ μακριά…

3.Στη γλώσσα των πουλιών

Στη βεράντα του σπιτιού της υπήρχουν ταϊστρες για τα πουλιά. Και άφθονο νερό…
Αν και δεν έφερνε ποτέ της άντρες στο σπίτι, για μένα έκαμε μιαν εξαίρεση.
-Εσύ ευτυχώς δεν είσαι άντρας. Είσαι παιδί…
Παρατηρούσαμε οι δυο μας τον τσαλαπετεινό, που ήρθε να τσιμπήσει ρώγες σταφύλι…
Η Ιωάννα γνώριζε τη γλώσσα των πουλιών.
Άλλαξαν μια καλημέρα κι ο τσαλαπετεινός άνοιξε τα φτερά του και έφυγε…
Την είχα ρωτήσει αν υπήρχε κάποιο πουλί, που να κάθονταν αρκετή ώρα μαζί της.
-Ναι, μου είπε… μια καρακάξα! Είναι πολυλογού και της αρέσει η παρέα μου. Εγώ, βαριέμαι τα κουτσομπολιά των πουλιών…

Η κόρη της έφυγε για το Εδιμβούργο, μετά που πήρε το πτυχίο της. Βρήκε καλή δουλειά εκεί και δεν ξαναγύρισε. Ο αδερφός της ταξίδευε μακριά με τα καράβια. Κι ο άνθρωπος της, τίναξε τα μυαλά του στον αέρα, όταν του έκλεισαν το μαγαζί του.
Οι περιστασιακοί εραστές της που τους συναντούσε πάντα έξω από το σπίτι, σε μικρά ξενοδοχεία, δεν άφηναν πιο πολλά ίχνη απάνω της, από ότι τα πουλιά στον αέρα…
-Αγαπώ τα πουλιά. Αλλά και οι άνθρωποι που αγάπησα ήσαν πουλιά. Κάποια στιγμή άνοιγαν τα φτερά τους και έφευγαν. Δεν ξέρω αν θα τους αγαπούσα αλλιώς…
Της είπα ότι εγώ δεν έχω φτερά.
Της είπα ότι ήμουν βέβαιος πως κάποια στιγμή θα με κατάπινε μια παχιά, γκρίζα λάσπη…
-Γι αυτό σου επιτρέπω να έρχεσαι εδώ… Γιατί δεν θα σε αγαπήσω…

4.Η Ιωάννα των ερωδιών

Ήταν σίγουρη, πως κάποτε θα έρχονταν να ξαποστάσει στην ταράτσα της ένα σμάρι ερωδιών.
Η αλήθεια ήταν πως δεν είχε δει ποτέ της ζωντανόν ερωδιό. Είχε ακούσει όμως από κάποιον Νικόλαο, ο οποίος φαίνεται ότι κατοικούσε πριν από κείνην στο δώμα της ταράτσας, πως παλιότερα περνούσαν από εκεί κοπάδια ερωδιών. Κάποια πουλιά στέκονταν να ξεκουραστούν στις κεραίες της ταράτσας…
-Αν ξαναέρθουν, θα κάμω έναν από αυτούς, δικό μου!
-Και πως θα τον κρατήσεις? Θα χρειαστεί να του κόψεις τα φτερά…
-Όχι βέβαια… Απλά θα του υποσχεθώ ότι θα φύγω μαζί του…
Ο Νικόλαος όμως αποδείχτηκε ότι ήταν σαββατογεννημένος και έβλεπε οράματα. Λένε ότι πέθανε μισότρελος στο Άγιο Όρος…
-Ξέρεις, μου εξομολογήθηκε κάποτε η Ιωάννα… Αυτό δεν το έκανα ποτέ… Δεν τόλμησα να το κάνω… Σε όλους αυτούς που αγάπησα και μου έφυγαν, δεν είχα ποτέ μου το θάρρος να υποσχεθώ ότι θα φύγω μαζί τους…  Καμιά φορά συλλογιέμαι μήπως τελικά αυτή που ήθελε να φεύγει, ήμουν εγώ…

Τα φώτα εκεί απάνω στην ταράτσα της Ιωάννας είναι σβηστά. Δεν υπάρχουν πια  χρώματα, ούτε συνοικιακά μαγέρικα, που ν’ αχνίζουν από μαγειρευτό και από πόθους.
Το αλβαναριό βολεύεται στα γκούντις.
Βρίσκω τις φράσεις της πεταμένες στο πεζοδρόμιο, ανάκατες με χρησιμοποιημένα προφυλακτικά και πατημένα μπλουζ.
-Βάλε λίγη ζωή στο χρώμα σου…
Όση ζωή είχε η Ιωάννα, της την έφαγαν τα χρώματα του ουρανού. Φουντάρισε από την ταράτσα της, όταν της κλείσανε κι αυτηνής το μαγέρικο. Η κόρη της που έφτασε επί τούτου από το Εδιμβούργο, μου είπε ότι βρήκε την ταϊστρα για τα πουλιά, γεμάτη…
Φαίνεται ότι κι αυτά θα φύγανε μαζί της.

Αν και κάποιοι ονειροπαρμένοι αραπάδες στη γειτονιά, ψιθυρίζουν μεταξύ τους ότι, τελευταία είδανε να περνάνε απάνω από τα κεφάλια τους κοπάδια ερωδιών.
Δεν είναι όμως να τους πιστεύεις αυτούς.
Κουβαλάνε ακόμα τα παραμύθια της πατρίδας τους, που τα ανακατώνουν τις νύχτες με νότες και τα τραγουδάνε στη γλώσσα των πουλιών…







Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΣΗΜΕΙΩΣΗ - ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΗ.

Tα θέματα που αναρτούμε δεν σημαίνει πως συμφωνούμε σε όλα .
Μας στέλνονται απο διάφορα σαιτ μπλογκ και αναγνώστες.
Η ελεύθερη σκέψη απο το 2010 έχει παραμείνει στη μπλογκόσφαιρα αταμπέλωτη και ανεξάρτητη χωρίς κλίση σε κάποιο πολιτικό κόμμα και έτσι θα συνεχίσει .
Θα παρακαλούσαμε στα σχόλια να μη γράφετε με Greeklish .