Όσοι παρακολουθούν ψυχρά τα πράγματα, και δεν έχουν λόγους να παραπλανήσουν, δεν εξεπλάγησαν που η Τουρκία, έχοντας απέναντί της το Ισραήλ, συμπεριφέρθηκε κατά τον γνωστό της τρόπο της υποχώρησης, όταν ο αντίπαλος ορθώνει το ανάστημά του. Αυτό πια δεν μπορεί κανείς πολιτικός αναλυτής να τα αρνηθεί, όσο οθωμανολάγνος κι αν είναι.
Ο Χένρυ Μοργκεντάου, πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία από το 1913 έως το 1917 γράφει («Τα μυστικά του Βοσπόρου», σ. 362): «Ο Τούρκος είναι ουσιαστικά θρασύδειλος. Είναι γενναίος σαν λιοντάρι όταν τα πράγματα έρχονται όπως τα θέλει, αλλά δουλόφρων, χαμερπής και λιγόψυχος όταν του τυχαίνουν αναποδιές». Είναι υποκειμενική και συναισθηματική η κρίση του Μοργκεντάου ή στηρίζεται σε αντικειμενικά δεδομένα;
Έχουμε στην μεταπολεμική ιστορία τρία παραδείγματα. Όταν ο Γεώργιος Παπανδρέου, το 1964, ήταν ανυποχώρητος στο αίτημά του προς τον πρόεδρο των Η.Π.Α. Τζόνσον, να αποχωρήσει αμέσως η τουρκική αρμάδα που βγήκε στο Αιγαίο, διότι θα απαντήσουμε, οι Τούρκοι γύρισαν τάχιστα στα λιμάνια τους. Κατάλαβαν ότι το εννοούμε.
Το 1987, ο Ανδρέας Παπανδρέου κάλεσε μερική επιστράτευση, όταν οι Τούρκοι βγήκαν για ενεργειακές έρευνες στο Αιγαίο, σε περιοχές που δεν τους ανήκαν. Και έδειξε η Ελλάδα ότι ήταν αποφασισμένη να τις αποτρέψει. Οι Τούρκοι έκαναν στροφή και επέστρεψαν.
Τον Απρίλιο του 2004, παραμονές ψήφισης του Σχεδίου Χάνεϊ (με το ψευδώνυμο Ανάν), οι Τούρκοι μας απειλούσαν με Θεούς και δαίμονες, έχοντες συμμάχους και Έλληνες πολιτικούς (σε Ελλάδα και Κύπρο), οι οποίοι ούτε λίγο ούτε πολύ ήθελαν να μας πείσουν ότι αν ψηφισθεί το δυσώνυμο Σχέδιο, ίσως και να μας… βομβάρδιζαν. Ένας πολιτικός όμως -κατά συνείδηση Έλληνας όχι μόνον κατά ταυτότητα-, ο Τάσσος Παπαδόπουλος, έδωσε τη καλύτερη απάντηση: «Τι θα μου κάνουν, είπε. Το πολύ-πολύ στις δεξιώσεις δεν θα μου δίνουν να φάω». Το Σχέδιο απορρίφθηκε και η Κύπρος διατηρεί τις ελπίδες ότι θα επιτευχθεί κάποια λύση, καταφανώς καλύτερη από αυτήν που ήθελαν οι Βρετανοί.
Κάθε φορά, επομένως, που η Ελλάδα υψώνει το ανάστημά της, δικαιώνει την κρίση του Μοργκεντάου, περί της φύσης του Τούρκου. Οφείλουμε επομένως να πείσουμε τους φοβικούς πολιτικούς, ότι κάθε μέρα που περνά, φοβούμενοι να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, θα το βρουν μπροστά τους σε πολύ χειρότερη μορφή. Ας λάβουν υπόψη τους και τον Αριστοτέλη, που όρισε τον δειλό, ως εκείνον που δεν αντιμετωπίζει τον αντίπαλο, ενώ είναι σε θέση να το πράξει.
Ο κ. Παν. Ηφαίστου, καθηγ. Διεθνών Σχέσεων, σε άρθρο του παρατηρεί: «Η ιστορική πείρα διδάσκει ότι, ο κατευνασμός ενός επιθετικού αντιπάλου ουδέποτε φέρνει την ειρήνη. Αντίθετα, οδηγεί οπωσδήποτε σε πόλεμο», και «Η πολιτική αφέλεια και η αναποφασιστικότητα των πολιτικών ηγετών είναι "μηνύματα" που ενθαρρύνουν τον αντίπαλο, που υποσκάπτουν καίρια την αξιοπιστία της στρατηγικής μας και που οδηγούν, επομένως, σε πόλεμο ή ήττα χωρίς πόλεμο».
Τα τεχνάσματα των Τούρκων τα γνωρίζουμε. Ανακοινώνουν ότι θα παραγγείλουν 2.000 άρματα, συζητούν με τους προμηθευτές για 800, και αγοράζουν 200. Στο μυαλό όμως των αντιπάλων, έμεινε ο εντυπωσιακός αριθμός 2.000. Το έπραξαν και τώρα. Στέλνουν οκτώ φρεγάτες στη Μεσόγειο, γράφει ο ελληνικός και τουρκικός τύπος. Καμιά δεν βγήκε. Ούτε το Σισμίκ μπορούν να βγάλουν διότι είναι μισοδιαλλυμένο.
Ούτε διακρίνεται για τη μαχητικότητά του ο τουρκικός στρατός, μας το είπε ξεκάθαρα ο προηγούμενος αρχηγός των ενόπλων τους δυνάμεων. Πέραν του ότι οι έμπειροι αρχηγοί βρίσκονται στις φυλακές. Και φυσικά, οι Κούρδοι περιμένουν πως και πως να μεταφερθούν δυνάμεις από τα σύνορα του Ιράκ.
Κι επειδή κάποιος μπορεί να παρεξηγήσει τις προθέσεις μου, κλείνω με μερικές αποστροφές από τους λόγους του Ανδρέα Παπανδρέου:
17 Οκτωβρίου 1978: «Οι θέσεις μας πάνω στον ελληνοτουρκικό διάλογο είναι δοσμένες. Για μας ο διάλογος δεν έχει νόημα, εφόσον αμφισβητούν οι Τούρκοι το διεθνώς κατοχυρωμένο καθεστώς του Αιγαίου, εφόσον -δηλαδή- διεκδικούν εθνικό κυρίαρχο χώρο».
24 Ιουνίου 1985: «Θα ήθελα να πω δυο λόγια για τον περιβόητο διάλογο με την Τουρκία. Έχουμε θέσει δυο προϋποθέσεις. Η πρώτη είναι η απόσυρση των στρατευμάτων από την Κύπρο. Δύσκολο να διαπραγματεύεσαι με την Τουρκία, όταν κατέχουν κομμάτι του ελληνισμού. Τους δικαιώνεις. Τους επιβραβεύεις. Τους ενθαρρύνεις. Τους διευκολύνεις σε πράξεις άνομες που παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο».
Και 23 Ιανουαρίου 1987: «Θα ξεχάσουμε την Κύπρο; Θα λύσουμε το εθνικό μας πρόβλημα, με την Κύπρο να τελεί υπό κατοχή; Δεν καταλαβαίνουμε ότι εάν αυτό επιτραπεί και νομιμοποιηθεί, ότι ακολουθούν τα νησιά του Αιγαίου;».
Ο Μακεδών
voria
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου