Η τότε ιθύνοντες της εφημερίδας Τα Νέα είχαν αρνηθεί να το δημοσιεύσουν

Βαλκανικό Ελληνοειδές …κουλουβάχατο.

Γράφει: ο Σωτήρης Σ. Στανωτάς


Αν σιχαίνομαι κάτι πιο πολύ από τον φιδέ –και γενικά όλες τις σούπες-, τις αξύριστες γάμπες των καθολικών δεσποινίδων και τους αναγνώστες του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού και ρεαλισμού, αυτό, το κάτι, είναι η ομοιομορφία.

Κι αν απεχθάνομαι κάτι, πιο πολύ από την ομοιομορφία, αυτό, είναι η ομοιομορφία, όταν προσποιείται ότι δεν είναι ομοιομορφία.


Για να είμαι ωμός: σιχαίνομαι τον βαλκανικό σοσιαλισμό και την ελληνοποιημένη εκδοχή του. Μ' ένα δήθεν φανταιζί, εκθαμβωτικό άλλοθι, οι ...προικισμένοι ηγέτες μας και οι, πάντα πρόθυμοι για σαλιαρίσματα, γελωτοποιοί τους, προσπαθούν να μας πείσουν ότι σ' όλη την επικράτεια χορεύει ο διάλογος χέρι-χέρι με την πολυφωνία και την χαρωπή Αλλαγή, στη νοοτροπία των υπηκόων.

Είμαστε οι υποτελείς, πιο άχαροι από ποτέ, πιο νυσταλέοι από ποτέ, πιο ίδιοι από ποτέ. Ένα ύπουλο σχέδιο, καταφέρνει, εδώ και περίπου 1500 μέρες, να αμβλύνει τις αντιθέσεις, να καταπραΰνει τις άγριες διαθέσεις, να εκτονώνει την δικαιολογημένη οργή να πλασάρει (πετυχημένα, δυστυχώς) την πιο άθλια και καταστρεπτική ψευδαίσθηση: Όλοι είμαστε ίδιοι!!

Το κόλπο είναι γνωστό, θεωρητικά, κάποιοι άλλοι λαοί το   έζησαν χρόνια πριν, το ζήσαμε κι εμείς, μα τώρα, πια, το τρώμε, κανονικά, στη μάπα.

Μπλεχτήκαμε όλοι σε μάταιες ανούσιες γελοίες και εξαντλητικές διενέξεις, που μας αφαίρεσαν ζωτικούς χυμούς και επέστρεψαν σε κάμποσα χαζοχαρούμενα ανθρωποειδή να επιβάλουν τον έλεγχό τους. Όλοι καταλήξαμε αφελείς, όλοι ευπειθείς, όλοι έντιμοι, όλοι ειλικρινείς...


Σε διαμερισματάκια εντέχνως διακοσμημένα, όμορφα, σε γλέντια ψησταριάς και θερινές εκδηλώσεις, σε πηγαδάκια για τις δραστηριότητες του υφυπουργείου Νέας Γενιάς, στο κόκκινο μισόφωτο κάποιου μπαρ, σε φιλμ νουάρ, σε αηδιαστικές συζητήσεις για το νέφος, σε συνεστιάσεις με τζατζίκι, θυμίζουμε Ινδιάνους, όταν τα χλωμά πρόσωπα, με ένα πονηρό χαμόγελο, τους χαρίζουν μπιζού της δεκάρας και "νερό που καίει".

Εμβρόντητοι γυμνασιόπαιδες με σπυράκια ακμής και διάπλατα έκπληκτα ματάκια, μπροστά, στην πράσινη κοσμογονία: "Έτσι καταντήσαμε: Σκατά, φίλε μου...
Η λύση δεν βρίσκεται, βέβαια, στα εμπρηστικά μανιφέστα. Αυτά λειτουργούν πλέον όσο κι ένα, κακογραμμένο, ρεπορτάζ για μια νεαρή Στάρλετ: Είναι ντεμοντέ.

Η κατά μέτωπον επίθεση στις παράξενες μέρες μας δεν αποκρύπτει, τελικά, παρά την απουσία εξυπνάδας και την αδιέξοδη απελπισία. Κανείς δεν την φοβάται, εκτός, ίσως, από κάποιους ευτραφείς –και γι' αυτό δυσκίνητους- αστυνομικούς.
Οι "τεχνοκράτες", οι αυλικοί τους και τα κωλόπαιδα που εκφράζουν την επαναστατικότητά τους με μούσια ή με «περίεργες» γραββάτες, τρέμουν την σκιά στο σκοτάδι, το αθόρυβο βήμα της γάτας. Τρέμουν, ότι δεν μπορεί να μετρηθεί, ότι δεν είναι αρκετά εμφανές. Τρέμουν το απρόοπτο, την έκπληξη, την σάτιρα και την ειρωνεία. Τρέμουν το διαφορετικό...


Ζούμε στο βαλκανικό ελληνοειδές κουλουβάχατο και ο καθένας το παίζει Πυρετός της δόξας: Μία τάση που επινοήθηκε από τους ειδήμονες της Πράσινης ψευτοαναστάτωσης με στόχο να βάλουν όλο τον κόσμο να τρέχει για μια θέση στον (πράσινο) ήλιο. Έτσι, πίστεψαν θα τελειώσουν οι αιφνίδιες εκλάμψεις, η καθημερινή διαφοροποίηση.


Για να ξεμουδιάσουμε, όμως, γιατί μας βλέπω κωλόγερους πριν από την ώρα μας. Για να ξαναγίνουμε σκιές στο σκοτάδι, παραπλανητικές παρουσίες και ασαφείς χλευαστές. Όχι προβλέψιμοι, όχι καταγράψιμοι, αλλά αεικίνητοι. Παίχτες.
Ας μην ψελλίζουμε, όλο τα ίδια και τα ίδια......

(Σημείωση: Το κείμενο γράφτηκε το... 1986!  Ανασύροντάς το από το αρχείο μου διαπίστωσα πώς οποιαδήποτε ομοιότητα με τα σημερινά, δυστυχώς, δεν είναι συμπτωματική. Αφιερώνεται, κυρίως, σε όσους ...έκθαμβοι παρακολουθούν από τον καναπέ τους, τα πρωτόγνωρα βήματα και της νέας διακυβέρνησης...

(Και κάτι για την ιστορία: Η τότε ιθύνοντες της εφημερίδας Τα Νέα είχαν αρνηθεί να το δημοσιεύσουν)

newstrap

Posted in: